Jump to content

Phormio/Prologus

E Wikisource
(Redirectum de Phormio - Prologus)
 Index Actus I 

Didascalia

[recensere]

INCIPIT TERENTI PHORMIO : ACTA LVDIS ROMANIS L · POSTVMIO ALBINO L · CORNELIO MERVLA AEDILIBVS CVRVLIBVS : EGERE L · AMBIVIVS TVRPIO L · HATILIVS PRAENESTINVS : MODOS FECIT FLACCVS CLAVDI TIBIIS INPARIBVS TOTA : GRAECA APOLLODORV EPIDICAZOMENOS : FACTA IIII C · FANNIO M · VALERIO COS ·

C. Svlpici Apollinaris
Periocha

[recensere]

Chremetis frater aberat peregre Demipho
relicto Athenis Antiphone filio.
Chremes clam habebat Lemni uxorem et filiam,
Athenis aliam coniugem et amantem unice
 5fidicinam gnatum. mater e Lemno advenit
Athenas; moritur; virgo sola (aberat Chremes)
funus procurat. ibi eam visam Antipho
cum amaret, opera parasiti uxorem accipit.
pater et Chremes reversi fremere. dein minas
 10triginta dant parasito, ut illam coniugem
habere ipse: argento hoc emitur fidicina.
uxorem retinet Antipho a patruo adgnitam.

Personae

[recensere]
(Prologvs) Hegio

Advocati
Davos Servos Cratinvs
Geta Servos Crito
Antipho Advlescens Dorio Leno
Phaedria Advlescens Chremes Senex
Demipho Senex Sophrona Nvtrix
Phormio Parasitus Navsistrata Matrona
(cantor)

Prologvs

[recensere]

Postquam poeta vetu’ poetam non potest
retrahere a studio et transdere hominem in otium,
maledictis deterrere ne scribat parat;
qui ita dictitat, quas ante hic fecit fabulas
 5tenui esse oratione et scriptura levi:
quia nusquam insanum scripsit adulescentulum
cervam videre fugere et sectari canes
et eam plorare, orare ut subveniat sibi.
quod si intellegeret, quom stetit olim nova,
 10actoris opera mage stetisse quam sua,
minu’ multo audacter quam nunc laedit laederet
 11ª[et mage placerent quas fecisset fabulas].
nunc siquis est qui hoc dicat aut sic cogitet:
“vetu’ si poeta non lacessisset prior,
nullum invenire prologum po[tui]sset novos
 15quem diceret, nisi haberet cui male diceret,”
is sibi responsum hoc habeat, in medio omnibus
palmam esse positam qui artem tractent musicam.
ille ad famem hunc a studio studuit reicere:
hic respondere voluit, non lacessere.
 20benedictis si certasset, audisset bene:
quod ab ĭllo adlatumst, sibi ĕsse rellatum putet.
de ĭllo iam finem faciam dicundi mihi,
peccandi quom ipse de se finem non facit.

nunc quid velim animum attendite: adporto novam
 25Epidicazomenon quam vocant comoediam
Graeci, Latini Phormionem nominant
quia primas partis quĭ aget is erit Phormio
parasitu’, per quem res geretur maxume
voluntas vostra si ad poetam accesserit.
 30date operam, adeste aequo animo per silentium,
ne simili utamur fortuna atque usi sumus
quom per tumultum noster grex motus locost:
quem actori’ virtus nobis restituit locum
bonitasque vostra adiutans atque aequanimitas.

 Index Actus I