Pagina:Abelard Heloise Cousin - Lettres I.djvu/82

E Wikisource
Jump to navigation Jump to search
Haec pagina nondum emendata est


hocque ulterius tantum suum csse consilium, ut ad abbatiam mcain, hoc est monasterium Sancti Dionysii, abbas meus, qui adeiat, me reduceret ; ibique pluribus ac doctioribus personis convocatis, diligcntiori cxamine quid super hoc faciendum esset statucrctur. Assensit legatus huic novissimo consilio, et cseteri omnes. Inde mox legalus assurrcxit, ut missam celebraret, autequam concilium intrarct, et mihi per episcopum illum licentiam conslitutam mandavit, rcvertendi scilicetad monasterium noslrum, ibi expcctaturo quod condiclum fuerat.

Tunc aemuli mei, uihil se egisse cogitantes si cxtra dicecesim suam hoc negotium ageretur, ubi videlicet judicium minime exerccre valercnt, qui scilicet de juslitia minus confidebant, arcbiepiscopo persuaserunt hoc rihi valde ignominiosum esse, si ad aliam audientiam causa haec transfertur, et periculosum tieri, si sic evaderem. Et stalim ad legatum concnrrentes, ejus immutaverunt sententiam, et ad hoc iuvitum pcrtraxerunt, ut librum sinc ulla inquisitione damnarct, atque in conspectu omnium slatim combureret, et me in alieno monastcrio percnni clausura cohiberet. Dicebant enim ad damnationern libelli satis hoc esse deberc, quod nec romani ponlilicis, nec Ecclesia ; auctoritate commcndatum legere publicepraesumpscram, atque ad transcribendum jam pluribus eum ipsc praestitissem ; et hoc pcrutile futurum fidei chrislianae, si exemplo mei multorum similis praesumplio praeveuirelur. Quia autem legatus ille minus quam necessc esset litteratus fuerat, plurimum archicpiscopi consilio utebatur, sicut et archiepiscopus illorum. Quod quum Carnotensis prccsensisset episcopus, statim maclunameuta haec ad me retulit, et me vehementer hortatus est ut hoc tanto lenius tolerarem, quanto violentius agerc cos omnibus patebat ; atque hanc tam manifestae invidias violentiam eis plurimum obfuturam, et mihi profuturam non dubitarem ; nec de clausura monasterii ullatcnus pcrturbarer, sciens profecto legatum ipsum, qui coactus hoc facicbat, post paucosdies, quum hiuc recesscrit, mc peiiitus liberaturum. Et sic me, ut poluit, flcntcm flens et ipse consolatus est.

Vocatus itaquc statim ad concilium adfui, et, sine ullo discussionis examine, meipsum compulerunl propria manu librum mcmoratum meum in igncm projiccre. Et sic combustus est, ut tamen quum nihil diccre viderentur, quidamdeadversariismeisidsubmurmuravit,quod in libro scriptum deprehenderat, solum Dcum Patrcm omni|>otcntem cssc. Quod quum legatus subintellexisset, valdc admirans ci respondit hoc necdc pucrulo aliquo credi debere, quod adeo erraret, quum communis, inquit, fides et teneat et prosfiteatar tres omnipotentes esse. Quo audito, Terricus quidam, scholarum magister, irridendo subintulit illud Athanasii :« Et tamen nou tres omni-