Pagina:Metamorphoses.djvu/206

E Wikisource
Jump to navigation Jump to search
Haec pagina emendata est
OVID

serius egressus vestigia vidit in alto        105
pulvere certa ferae totoque expalluit ore
Pyramus; ut vero vestem quoque sanguine tinctam
repperit, 'una duos' inquit 'nox perdet amantes,
e quibus illa fuit longa dignissima vita;
nostra nocens anima est. ego te, miseranda, peremi,
in loca plena metus qui iussi nocte venires        111
nee prior hue veni. nostrum divellite corpus
et scelerata fero consumite viscera morsu,
o quicumque sub hac habitatis rupe leones!
sed timidi est optare necem.' velamina Thisbes        115
tollit et ad pactae secum fert arboris umbram,
utque dedit notae lacrimas, dedit oscula vesti,
accipe nunc' inquit 'nostri quoque sanguinis haustus!'
quoque erat accinctus, demisit in ilia ferrum,
nec mora, ferventi moriens e vulnere traxit.        120
ut iacuit resupinus humo, cruor emicat alte,
non aliter quam cum vitiato fistula plumbo
scinditur et tenui stridente foramine longas
eiaculatur aquas atque ictibus aera rumpit.
arborei fetus adspergine caedis in atram        125
vertuntur faciem, madefactaque sanguine radix
purpureo tinguit pendentia mora colore.

"Ecce metu nondum posito, ne fallat amantem,
ilia redit iuvenemque oculis animoque requirit,
quantaque vitarit narrare pericula gestit;        130
utque locum et visa cognoscit in arbore formam,
sic facit incertam pomi color: haeret, an haec sit.

186