Migne Patrologia Latina Tomus 135
RELATIO MIRACULI S. MARTINI.
Eraclius manu propria describit suam miraculosam sanationem sicut et secundam visionem.
|0947A| In nomine sanctae et individuae Trinitatis.
Anno secundo post reditum beati Martini ab exsilio, videlicet, a civitate Autissiodoro, providentia Dei, et auxilio Ingelgerii Castinensis comitis Hugonis inclyti Burgundiae ducis consanguinei, cura pervigili, mira sollicitudine, et armatorum copiosa multitudine, in quo prius venerabatur loco, honorifice et decenter relocati; ego Eraclius Dei patientia Leodiensis Ecclesiae humilis episcopus, auditis miraculorum virtutibus, quae per Dei gratiam et beati Martini meritum, incessanter ibi fiebant, morbo qui lupus dicitur, graviter attritus, et fere ad mortem deductus, sub spe recuperandae sanitatis astrictus voto, cum clericis et militibus, Turonum quantocius veni devotus.
|0947B|Cumque in ecclesia gloriosissimi confessoris praedicti, die noctuque cum effusione lacrymarum et gemitibus, vigiliis, jejuniis, orationibus instarem, Deique misericordiam et ipsius suffragium exorarem, nocte septima, beatus Martinus cum sancto Brictio, mihi prae lassitudine quasi in exstasi posito, apparuit, seque sequenti sic ait: « Frater Bricti, quid tibi videtur de fratre nostro Leodiensi episcopo, qui de remotis huc venit partibus, Deique auxilium, et nostrum tam devote requirit? » Sanctus Brictius sibi loquenti sic respondit: « Piissime domine, si placet Deo et tuae benignitati bonum est ut curetur, cum sit multae sanctitatis, et nostri ordinis, cujus vita ordinem non deturpat. » Illico, propius accedens, et locum morbi cuspide baculi|0947C|sui tangens, sic ait: « Frater Eracli, Dominus noster Jesus Christus sanat te, et incolumitati restituit, sua pietate.
«Igitur hilaris, sanus et incolumis, fratribus nostris canonicis manifestam Dei virtutem, revela, et ex parte ipsius et nostra praecipe, ut cum devoto populo laudes immensas suo Salvatori referant, et te in canonicum jure perpetuo recipiant. Tu vero hodie ad laudem Dei magnam missam celebrabis, ut qui te prius viderant quasi addictum morti, fiducialius sperent de subventione sui patroni. » Hoc facto, et his dictis, a conspectu meo disparuit. Erant ambo episcopalibus indumentis redimiti. Surrexi laetus. Clerici mei et milites cum famulis|0947D|accersiti, advenerunt, totusque canonicorum venerabilis conventus. Morbi locus quem patiebar in natibus, non est inventus: tamen in signum cicatricis, quaedam lineola rubea apparens remansit. De tam glorioso et evidenti miraculo, Te Deum laudamus decantatur a clero, et voces devoti populi, cum laudibus extolluntur in excelso.
|0948A|Mane facto, canonici convenientes in capitulo, me in fratrem et canonicum receperunt unanimi voluntate et desiderio. Magnae missae hora adveniente, secundum praeceptum beati Martini, divina celebravi; collatis ecclesiae donariis quamplurimis et fratribus, ad propria gaudens et sanus remeavi.
Postmodum, procedente parvo tempore, non immemor tanti beneficii a Deo et beato Martino mihi collati, ad laudem Dei et honorem curatoris mei, in civitate Leodiensi, in monte publico, ecclesiam fundavi, construxi de proprio, dicavi, et opulentissime dotavi. In qua triginta canonicis ordinatis, cum servientibus et personis, et secundum consuetudinem Turonensis Ecclesiae in legendo et cantando, et aliis ecclesiasticis moribus instructis, sicut quotquot|0948B|annis consueveram, cum multa devotione, Turonum accessi, et sicut gratia Dei praeeunte feceram, fratribus meis manifestum fieri duxi. Et dum in quadam nocte Dominica pernoctarem, et Dei clementiam invocarem, iterum beatus Martinus, cum beatis Brictio et Eustachio, mihi in visione apparuit, dicens: « Dic fratribus tuis, ut canonicos quos ad serviendum Deo et mihi ordinasti Leodii, sub piae conditionis forma, jure perenni in suam recipiant fraternitatem, et omnes successores tuos in episcopatu Leodiensi. « Mutuae fraternitatis haec sit eis forma: Cum potuerint, et tempus congruum affuerit, se mutuo visitabunt, in choro stallum habebunt, et quotidianum|0948C|recipient stipendium. » Quod devotissime, sanctissime et celebriter factum est. Et decimo anno reversionis beati Martini, auctoritate Dei omnipotentis, celebratum et confirmatum est, et sub anathemate interdictum, ne quis negligere aut violare praesumat quod auctoritas divina, et beati Martini voluntas instituit et corroborat.
Praeterea additum est, quatenus nomina defunctorum alterutrum referrentur cum solemnitate, ob redemptionem peccatorum, et cum pulsabulis fratrum divina celebrentur. Idem episcopus alteram ecclesiam in honore sancti Pauli in insula, miraculose Leodii construxit usque ad fenestras, in qua triginta canonicos deputavit.
|0948D|Fertur enim orasse ad Dominum, ut ejusdem basilicae construendae sibi longitudinem et latitudinem ostendere dignaretur. Mane autem facto, cum universa circumquaque loca nix operuisset, futurae ecclesiae locum omnino non tetigit.
Ipse etiam inter caetera disciplinarum instituta|0949A|constituit, ut in adventu Domini, et a Septuagesima usque in Pascha, clerus pulla veste, nigris scilicet|0950A|cappis amiciatur, eo quod nigor color, poenitentiae et afflictioni, magis quam albus conveniat.