|
H
ORA noviſſma, tempora peſſima ſunt, vigilemus.
Ecce minaciter imminet arbiter ille ſupremus.
Imminet, imminet et mala terminet, æqua coronet,
Recta remuneret, anxia liberet, æthera donet,
Auferat aſpera duraque pondera mentes onuſtæ,
Sobria muniat, improba puniat, utraque juſte.
* * * * *
Hic breve vivitur, hic breve plangitur, hic breve fletur;
Non breve vivere, non breve plangere retribuetur;
O retributio! ſtat brevis actio, vita perennis;
O retributio! cœlica manſio ſtat lue plenis;
Quid datur et quibus? æther egentibus et cruce dignis,
Sidera vermibus, optima fontibus, aſtra malignis.
Sunt modò prælia, poſtmodò præmia; qualia? plena,
Plena refectio, nullaque paſſio, nullaque pœa:
Spe modò vivitur, et Syon angitur a Babylone;
Nunc tribulatio; tunc recreatio, ſceptra, coronæ;
Tunc nova gloria pectora ſobria clarificabit,
Solvet enigmata, veraque ſabbata continuabit.
Liber et hoſtibus, et dominantibus ibit Hebræus;
Liber habebitur et celebrabitur hinc jubilæus.
Patria luminis, inſcia turbinis, inſcia litis,
Cive replebitur, amplificabitur Iſraëlitis;
Patria ſplendida, terraque florida, libera ſpinis,
Danda fidelibus eſt ibi civibus, hic peregrinis.
Tunc erit omnibus inſpicientibus ora Tonantis
Summa potentia, plena ſcientia, pax pia ſanctis;
Pax ſine crimine, pax ſine turbine, pax ſine rixa,
Meta laboribus, atque tumultibus anchora fixa.
Pars mea Rex meus, in proprio Deus ipſe decore
Viſus amabitur, atque videbitur Auctor in ore.
Tunc Jacob Iſraël, et Lia tunc Rachel effcietur,
Tunc Syon atria pulcraque patria perficietur.
O bona Patria, lumina ſobria te ſpeculantur,
Ad tua nomina lumina ſobria collacrymantur;
Eſt tua mentio pectoris unctio, cura doloris,
Concipientibus æthera mentibus ignis amoris.
Tu locus unicus, illeque cœlicus es paradiſus,
Non ibi lacryma, ſed placidiſſima gaudia, riſus.
Eſt ibi conſita laurus, et inſita cedrus hyſopo;
Sunt radiantia jaſpide mænia, Clara pyropo:
Hinc tibi ſardius, inde topazius, hinc amethyſtus;
Eſt tua fabrica concio cœlica, gemmaque Chriſtus.
Tu ſine littore, tu ſine tempore, fons modò rivus,
Dulce bonis ſapis, eſtque tibi lapis undique vivus.
Eſt tibi laurea, dos datur aurea, ſponſa decora,
Primaque Principis oſcula ſuſcipis, inſpicis ora:
Candida lilia, viva monilia ſunt tibi, Sponſa,
Agnus adeſt tibi, Sponſus adeſt tibi, lux ſpecioſa:
Tota negocia, Cantica dulcia dulce tonare,
Tam mala debita, quàm bona præbita conjubilare.
Urbs Syon aurea, patrea lactea, cive decora,
Omne cor obruis, omnibus obſtruis et cor et ora.
Neſcio, neſcio, quæ jubilatio, lux tibi qualis,
Quàm ſocialia gaudia, gloria quàm ſpecialis:
Laude ſtudens ea tollere, mens mea victa fatiſcit:
O bona gloria, vincor; in omnia laus tua vicit.
Sunt Syon atria conjubilantia, martyre plena,
Cive micantia, Principe ſtantia, luce ſerena:
Eſt ibi paſcua, mitibus afflua, præſtita ſanctis,
Regis ibi thronus, agminis et ſonus eſt epulantis.
Gens duce ſplendida, concio candida veſtibus albis
Sunt ſine fletibus in Syon ædibus, ædibus almis;
Sunt ſine crimine, ſunt ſine turbine, ſunt ſine lite
In Syon ædibus editioribus Iſraëlitæ.
Urbs Syon inclyta, gloria debita glorificandis,
Tu bona viſibus interioribus intima pandis:
Intima lumina, mentis acumina te ſpeculantur,
Pectora flammea ſpe modò, poſtea ſorte lucrantur.
Urbs Syon unica, manſio myſtica, condita cœlo,
Nunc tibi gaudeo, nunc mihi lugeo, triſtor, anhelo:
Te quia corpore non queo, pectore ſæpe penetro,
Sed caro terrea, terraque carnea, mox cado retro
Nemo retexere, nemoque promere ſuſtinet ore,
Quo tua mœnia, quo capitalia plena decora;
Opprimit omne cor ille tuus decor, O Syon, O Pax,
Urbs ſine tempora, nulla poteſt fore laus tibi mendax;
O ſine luxibus, O ſine luctibus, O ſine lite
Splendida curia, florida patria, patria vitæ!
Urbs Syon inclyta, turris et edita littore tuto,
Te peto, te colo, te flagro, te volo, canto, ſaluto;
Nec meritis peto, nam meritis meto morte perire,
Nec reticens tego, quod meritis ego filius iræ;
Vita quidem mea, vita nimis rea, mortua vita,
Quippe reatibus exitialibus obruta, trita.
Spe tamen ambulo, præmia poſtulo ſpeque fideque;
Illa perennia poſtulo præmia nocte dieque.
Me Pater optimus atque piiſſimus ille creavit;
In lue pertulit, ex lue ſuſtulit, à lue lavit.
Gratia cœlica ſuſtinet unica totius orbis,
Parcere ſordibus, interioribus unctio morbis;
Diluit omina cœlica gratia, fons David undans
Omnia diluit, omnibus affluit, omnia mundans;
O pia gratia, celſa palatia cernere præſta,
Ut videam bona, feſtaque conſona, cœlica feſta.
O mea, ſpes mea, tu Syon aurea, clarior auro,
Agmine ſplendida, ſtans duce, florida perpete lauro,
O bona patria, num tua gaudia teque videbo?
O bona patria, num tua præmia plena tenebo?
Dic mihi, flagito, verbaque reddito, dicque, videbis.
Spem ſolidam gero; remne tenens ero? dic, Retinebis
O ſacer, O pius, O ter et amplius ille beatus,
Cui ſua pars Deus, O miſer, O reus hâc viduatus.[1]
|
The Celestial Country (Neale)
