Usor:Demetrius Talpa/harēnārium

Polyhedron Dureri

versiones

zu beiden händen, da	dextra atque sinistra, eo
wo die Sterne mir wuchsen, fern	quo stellae mihi creverunt, procul
allen Himmeln, nah	caelis omnibus, prope
allen Himmeln:	caela omnia:
Wie	Ut
wacht es sich da! Wie	vigilatur eo! Ut
tut sich die Welt uns auf, mitten	mundus nobis aperitur, in medio
durch uns!	per nos!
Du bist,	es
wo dein Aug ist, du bist	quo oculus est tuus, es
oben, bist	supra, es
unten, ich	infra, in-
finde hinaus.	venio extrorsum.
O diese wandernde leere	О istum vagans vacuum
gastliche Mitte. Getrennt,	hospitale medium! Seiunctus
fall ich dir zu, fällst	cado ad te, cadis
du mir zu, einander	ad me, invicem
entfallen, sehn wir	excidimus, desideramus
hindurch:	trans:
Das	i-
Selbe	dem
hat uns	est nobis
verloren, das	captum, i-
Selbe	dem
hat uns	est nostrum
vergessen, das	oblitum, i-
Selbe	dem
hat uns — —	est nos — —

erblindete schon heut:	caeci tamen fiatis hodie:
auch die Ewigkeit steht voller Augen —	etiam aeternitas plena oculorum stat —
darin	ibi
ertrinkt, was den Bildern hinweghalf	demergitur, quod imagines conficere
uber den Weg, den sie kamen,	iter, quo adierunt, adiuvit,
darin	ibi
erlischt, was auch dich aus der Sprache	exstinguitur, quod etiam te e sermone
fortnahm mit einer Geste,	uno eripuit gestu,
die du geschehn ließt wie	quem fieri permisisti, ut
den Tanz zweier Worte aus lauter	duorum verborum choreae e liquido
Herbst und Seide und Nichts	autumno et serico et nihilo

Der Stein. Der Stein in der Luft, dem ich folgte. Dein Aug, so blind wie der Stein. Wir waren Hände, wir schöpfen die Finsternis leer, wir fanden das Wort, das den Sommer heraufkam: Blume. Blume - ein Blindenwort. Dein Aug und mein Aug: sie sorgen für Wasser. Wachstum. Herzwand um Herzwand blättert hinzu. Ein Wort noch, wie dies, und die Hämmer schwingen im Freien.

Saxum. Saxum in aere, quod sequebar. Oculus tuus, caecus ut saxum. Manus Fuimus, Tenebras usque ad fundum exhausimus, invenimus Verbum, quod aestatem attulit: Flos. Flos est verbum caecum. Oculus tuus et oculus meus: Curant Aquam. Augmen. Pericardium pericardio ut folio circumdatur. Etiam unum verbum, ut haec, et mallei sub caelo aperto coruscant.

ВЕРШИНЫ БЕРЕЗ — С ДЕТСТВА И ДО СИХ ПОР	SVMMIS IN BETVLIS — AB INFANTIA VSQVE ADHVC
будто	an
все то же:	semper idem est:
о	o quam
затихание — после	silescitur — post
шепота	susurrum
взгляда	uisumque
и слуха —	auditumque —
(и я забывал это было всю жизнь забывал колыбельную голосом бывшую чтобы всю жизнь вспоминать колыбельную будто безмолвно-первичную духом меня изначально раскрывшую шириться мне обещая свободно без края) —	(atque obliuiscebar  per totam uitam hoc erat  lallum obliuiscebar quod uox fuerat ut per totam uitam lallum reminiscerer ceu spiritu taciturne principale quod me ab origine aperuisset solutam sine limite pollicens latitudinem) —
о	о
затиханье — (давно уже нет никого):	silescitur — (nemo iamdudum hic est):
воздух — в вершинах:	aer — summis in:
берез	betulis

---

colores equorum

Symeon:

• буланый gilvus
• вороной niger / ater
• воронорыжий pili e rubro atri
• воронопегий maculis nigris
• вороночалый maculis incanis / ravis
• игрений rufus iuba et cauda albicante
• гнедой badio colore
• каурый abest
• пегий maculosus / maculatus / maculis albis
• соловый colore isabellae / melino
• саврасый badio in helvolum transeunte colore, cum iuba et cauda nigra
• чалый griseo colore inter alios mixto
• чубарый tigridis instar varius

---

sinterklaas

Leonis Nellissen collectio, http://www.stilus.nl/liedjes/index.htm

Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht   Sinterklaasje, kom maar binnen met je knecht want we zitten allemaal even recht   Misschien heeft u wel even tijd voordat u weer naar Spanje rijdt Sinterklaasje, kom maar even bij ons aan en laat uw paardje maar buiten staan   En we zingen en we springen en we zijn zo blij want er zijn geen stoute kind'ren bij   En we zingen en we springen en we zijn zo blij want er zijn geen stoute kind'ren bij

Sancte Nicola(e), intra cum famulo nam omnes sedemus eleganter   Forsan tibi momentum sit antequam reveheris in Hispaniam Sancte Nicolae, ad nos venias paulisper maneat foras equus parvus   Et cantamus et salimus et tam gaudemus nam liberi protervi absunt   Et cantamus et salimus et tam gaudemus nam liberi protervi absunt

Νικολάδιον ἧκε μετὰ δούλου· ἵζομεν γὰρ πάντες ὀρθῶς αὐτοῦ.   Ὀλίγον χρόνον ἔχοις ἄν, πρὶν πάλιν εἰς Ἱσπανίαν. Νικολάδιον νῦν πρὸς ἡμᾶς ἧκε, ἀλλὰ τὸν ἵππον ἔξω λίπε.   Καὶ ᾄδομεν καὶ πηδῶμεν, χαίρομεν μάλα· οὐ γὰρ πάρεστι κακὰ τέκνα.   Καὶ ᾄδομεν καὶ πηδῶμεν, χαίρομεν μάλα· οὐ γὰρ πάρεστι κακὰ τέκνα.

Sinterklaasje, bonne, bonne, bonne   Sinterklaasje bonne, bonne, bonne Gooi wat in de regen-regentonne Gooi wat in mijn laarsje Dank u Sinterklaasje

Sancte, sancte, bona, bona, bona Pone dona solea in mea Dona et in caliga Magna mea gratia

Ἤδη, ἤδη, καλέ, καλέ, καλέ Δῶρα αὐτόθι τίθει κάλλιστα Δῶρα αὐτόθι τίθει ἡσθησόμεθα μέρει

Zie ginds komt de stoomboot   Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan Hij brengt ons Sint Nicolaas ik zie hem al staan Hoe huppelt zijn paardje het dek op en neer Hoe waaien de wimpels al heen en al weer   Zijn knecht staat te lachen en roept ons reeds toe Wie zoet is, krijgt lekkers wie stout is, de roe O lieve Sint Nicolaas denk ook eens aan mij en rijd dan niet stilletjes mijn huisje voorbij

I. Vaporea navis ex Hispania Nostrum petit portum, portans omnia Quae bonus Sanctus nobis dare amat Speramus ut mox dona distribuat   Petrus comes ridet albis dentibus In manu sinistra est fasciculus In altera tenet profundum saccum

II. En illic vaporans ex Hispania Vehens Nicolaum stantem in prora Equus eius albus lascive exsultat Vexillum iam flavum vento fluitat   Comes Petrus carus ridens exclamat Impigro ille bona, pravo virgam dat Sancte Nicolae, preces exaudi Noli domum meam clam praetervehi

III. Iam navis adventat ex Hispania Vehens Nicolaum stantem in prora Equus eius albus lascive exsultat Vexillum episcopale vento fluitat   Petrus iam os suum ridens distorquet Ostenditque saccum, qui nobis feret Multa oblectamenta, multas bonas res Salve, Nicolae, gratus venies

IV. Procul advenit navis vaporea portans Nicolaum ex Iberia equo exsultante constrata crepant vexilla festiva vento vento fluitant.   Minister ridens exclamat: ‘crustula probis pueris, improbis ferula’. Nicolae care, mei memor sis nec tacitus domum praeterveharis.

V. Linter ex Hispania vapore motus Revenit in nos Sanctus Nicolaus. Ut equus exsultat in transtris navis, Vid, ut agitentur Vexilla ventis!   Comes ut cachinnat iam clamans ad hos: Dulces manent mella, sed fasces malos. O, care Vir Sancte et me visita. Ne furtim relicta sit casa nostra.

VI Iam navis Hispana nunc appropinquat. Advehit Niclaum; in constrato stat. Ex equo salutat, nobisque arridet, vexilla versantur, suavilla habet.   Comesque exsultat, iam nos appellat: qui paret, donatur, qui non, poenas dat. O care Niclae, ad me perveni, noli meam casam clam praetervehi.

VII. Huc adest navigium ex Hispania Portat Nicolaum stantem in prora Caballus exsultat in navis strato Vexillum fluitat ultro et citro

VIII. vide ut iam navis illinc redeat sanctum fert Hispanam proram occupat iam equulus saltat nunc it, nunc redit quam flantur vexilla iam ventus strepit

IX. Adventat iam navis ex Hispania vehens Nicolaum stantem in prora. Equus eius albus lascive exsultat. Vexillum iam flavum vento fluitat.   Comes Petrus carus ridens exclamat: impigro ille bona, virgam pravo dat. Sancte Nicolae, preces exaudi: domum meam noli clam praetervehi.

X En hic venit navis e mari rursus. Fert Niclaum nobis, stantem videmus. Ut saltat caballus istuc et tunc huc, ut volant iam pannae alio et illuc.   Stat comes in prora promittens multam: bonis quidem dulcia, sed malis virgam. O Sancte amice, o veni ad me nec casam meam praeteri tacite.

XI En navis vaporans ex Hispania. Adfert Nicolaum, qui stat in prora. Caballus exsultat super constratum. Vexilla moventur sursum deorsum.   Ridet eius comes et clamat nobis: malis verbera erunt, iucunda bonis. Care Nicolae, mei memento et noli transvehi, sed sis in domo.

XII En navis Hispana iam iamqu' adventat vehit nobis Sanctum in prora iam stat. Quam laetus caballus in transtris saltat huc illuc vexilla ventum nobis flat.   Astat Petrus ridens clamatque nobis. Bonis nunc est suave sed non improbis. Ad me veni, Sancte, qui pueros amas et casam ne meam clam praetereas!

1 Θεᾶσθε τὸ πλοῖον / ἐξ Ἰβηριᾶς. Φέρει Νικόλαον· / οὐ νὶν ἑώρας; Φαιδρῶς σκιρτᾷ ἵππος / ἐπὶ τῷ πλοίῳ. Κινεῖται σημεῖα / πολὺ γ΄ ἀνέμῳ.   Γελᾷ δ΄ὁ οἰκέτης, /ἡμᾶς προσφωνεῖ· ΄Χρηστὸς πράξει καλῶς, /κακὸς ἐκτείσει!΄ Ὦ φίλε Νικόλαε, / μή μου γ΄ ἐπιλαθοῦ, μὴ σῖγα παρέλαυνε / παρ΄ οἰκίαν μου!   (vertaling gemaakt in december 2013 door Stephan van Doren, classicus te Tilburg)

Sinterklaas kapoentje   Sinterklaas kapoentje Gooi wat in mijn schoentje Gooi wat in mijn laarsje Dank u Sinterklaasje

Cappo Nicolae Oro, quiddam iace Mihi in caligulas Ago tibi gratias

Zie de maan schijnt door de bomen   Zie de maan schijnt door de bomen Makkers staakt uw wild geraas ’t Heerlijk avondje is gekomen ’t Avondje van Sinterklaas Vol verwachting klopt ons hart Wie de koek krijgt, wie de gard   O, wat pret zal ’t zijn te spelen Met die bonte harlekijn Eerlijk zullen w’ alles delen Suikergoed en marsepein Maar o wee wat bitt’re smart Kregen wij voor koek een gard   Maar ik vrees niet dat wij klagen Vader, moeder zijn zo goed Waren w’ook niet alle dagen Vele waren wij toch zoet Ban dus vrij de vrees van ‘t hart ‘k Wed, er ligt geen enk’le gard

I. En, per frondem lucet luna, sat rumoris socii! Dulcis Hora vespertina, iam venit Nicolaii. Corda spe pulsant magna, cui libum, cui ferula   Gaudeamus nunc ludentes, harlequino cum pulchro Et honeste dividentes, dulcia dulciculo Heu, qualis molestia: Non libum, sed ferula

II. Lucet luna per arbusta. Procul turbae sint ferae. Hora nempe adest augusta. Nicolae feriae. Omnium cor palpitat Libum an virga ferat.   Bona fide dividemus Sparsa mox bellaria, Neque inter nos contendimus Picta cui sit pupula. Nam quis nostrum non gemit Virga si cui data sit.

III. Luna lucet per arbores Iam clamorem mittite Venit vesper ille bonus Nicolae vesper est Quaeque palpitant corda Cui sit crustum, cui virga   Valde mox nos delectabit, ille sannio varius. Omn'inter nos partiemur, dulc'et martis panem. Sed dolori maximo, erit virga pro crusto.

IV. Ecce luna per arbores Comites silete nunc Venit tandem vesper sacer Amici Nicolae Nostrum cor iam palpitat Cui fasces Petrus dat.

V. Ecce luna per arbores Ne clametis comites Advenit iam vesper bonus Nicolae vesperculus Plenum spei cor pulsat Cui placentam an virgam dat.

VI. Ecce luna per arbusta: ne tumultuemini! Vesper dulcis nunc advenit, vespera Nicolai. Cor expectans palpitat, quem donet, quem puniat.

VII. Ecce, luna clara lucet pueri, quiescite! Nicolaas vir sanctus venit laeti nunc attendite! palpitat iam cor meum poena sit an praemium.

VIII. Per arbores luna lucet, finem facte strepitus; venit vespera hilaris vespera Nicolai! Plena spei sunt corda, utrum crusta an ferula

IX Lucet luna per arbusta, comites, silentium! Venit vespera venusta, Niclai crepusculum! Corque nostrum palpitat, quemnam probet, quem premat.

X Ecce luna per arbores; sodales silentium! Venit vesper dulcies ille vesper Sancti Nicolai. Cor nostrum percutitur, cui sint fasces, cuique non.

XI Vide lunam per arbores Ne strepatis pueri. Venit versperclus beatus,  Vesperclus Nicolai. Pulsant corda plena spe Cui detur, cui ne!

XII Ecce luna, io! Per ramos, Finiamus strepitum. Vesper nunc est iam divinus, Vesper est Nicolai. Plenum spei cor micat, Liba an virga obveniat.

XIII Luna splendet per arbores; Sanctum sit silentium! Vesper est, quo exspectamus Nicolaum Dominum. Palpitans cor rogitat, Dona det an puniat.   Quantum gaudium praebebit pupa haec ludentibus! Sine rixa dividemus crustula cum dulcibus. Sed, o rem horribilem, virgam si acciperem.

XIV Ecce, lunam per arbores, sociii, tacete nunc! Vespera amoena venit, vespera Nicolai! Plena spei corda sunt: dabit virgam an libum.

XV En per silvam lucet luna. Nunc finite strepitum! Vesper voluptate summa Facit Sancti reditum. Nostra mens est trepida, dulcia dentur an virga.

XVI Lucet luna per arbusta, nunc tacete pueri! Venit vespera venusta, Vespera Nicolai. Cor expectans palpitat, libum an virgam ferat.

XVII. Luna splendet in arbusto, mitte, comes, strepitum. Vesper dulcis appetivit, Santi Nicolaidum. Anxia cor spe salit, cui libum, cui virga sit.

XVIII.   clara lucet, ecce, luna audiatur nulla vox. nox advenit speciosa Nicolai sacra nox. trepidans cor rogitat quidnam quemque maneat.   et cum Macco colorato quae habebo gaudia. dividemus sine dolo bella et cuppedia. sed quid si, me miserum, manet nos supplicium.   sed non erit quod queramur pater mater sunt boni. ut non semper videamur saepe sumus integri. requiesci nunc potest poena non timenda est   VARIA alternatieve regel 2: strepitum omittite

1. διὰ δένδρων ἡ σελήνη· ἅλις, φίλοι, θορύβου! ἦλθεν ἑσπέρα ἡ κλεινή, ἑσπέρα Νικολάου! πάλλεται καρδία δή· τίνι πέμμα, τίνι μή.   ἕξει τὸ μέρος ἕκαστος, τρωκτέα καὶ ἁπαλά· ποικίλος ὁ Νευρόσπαστος παίξεται πηδήματα· ἀλλ’, αἰαῖ, οἷον πάθος ῥαπὶς ἀντὶ πέμματος!   ἀλλ’ οὐ μὴ νῦν αἰάζωμεν· χρηστοὶ πάππα καὶ μάμμα· πάντ’ εἰ μὴ καλῶς ἐδρῶμεν, πλεῖστά γ’ ἦν ἐπαινετά. μὴ φοβοῦ, παῖ, ῥαπίδος οὐδεὶς ἔσται ἄξιος!

2. διὰ δένδρων ἡ σελήνη λήξατε τοῦ θορύβου ἡ καλὴ ἑσπέρα ἥκει ἁγίου Νικολάου ἡμῖν ἦτορ πάλλεται τίνι πέμμα βάλλεται.

3. διὰ δένδρων ἡ σελήνη νῦν παύσασθε θορύβου ἧκ’ ἡ ἑσπέρα ἡ καλὴ ἑσπέρα Νικολάου πλέων ἦτορ ἐλπίδος τίς εὐδαίμων, τίς κακός.

4. διὰ δένδρων ἡ σελήνη παῖδες, σχέσθε θορύβου! ἥκει ἡ ἑσπέρα ἡδεῖα, ἑσπέρα Νικολάου. πάλλεται καρδία δή, τίνι πέμμα, τίνι μή.

5. διὰ δένδρων, εἰσορᾶτε, ἡ σελήνη φαίνεται· Νικολάου, σιωπᾶτε, ἑσπέρα προσέρχεται. ἐλπίζουσι κῆρ ἀεὶ πέμμ’ ἢ ῥάβδον τίς ἕξει.

6. ἰδοὺ σελήνη διὰ δένδρων παῖδες παύσασθε τῆς κραυγῆς ἑσπέρα γὰρ ἧκεν ἡμῖν ἁγίου Νικολάου τῇ ἐλπίδι κῆρ τρομεῖ τίνι πλακοῦς ἢ κακόν.

7. ἡ σελήνη διὰ δένδρων φαίνεται, σιγᾶτε οὖν ἥκει γὰρ ἑσπέρα λαμπρὰ ἁγίου Νικολάου μεστὸν ὁρᾶτε δώρων σάκκον καλῶν καὶ λαμπρῶν.

8. ἰδοὺ σελήνη διὰ δένδρων. φίλε, τῆς βοῆς παύου. ἑσπέρα ἡδεῖα ἦλθεν, ἑσπέρα Νικολάου. ἐλπίδι πατάσσει κῆρ, ἢ μάστιξ ἢ ἐλατήρ; ἐλπίδι πατάσσει κῆρ, ἢ μάστιξ ἢ ἐλατήρ;

Zachtjes gaan de paardenvoetjes   Zachtjes gaan de paardenvoetjes Stippe, stappe, stippe, stap ’t Is het paard van Sinterklaasje Trippel, trappel, trippel, trap ’t Schimmeltje draagt met gemak Sinterklaasje over ‘t dak   ’k Hoor de vlugge paardenvoetjes Stippe, stappe, stippe, stap In mijn lekker warme bedje Trippel, trappel, trippel, trap En ik droom van Sinterklaas En zijn goede Pieterbaas   ’t Paardje kan de weg wel vinden Trippel, trappel, trippel, trap In het held’re maneschijntje Stippe, stappe, stippe, stap ’t Paardje is nog lang niet moe Maar ik moet naar bedje toe

Sonitus fit ungularum Dulciter tectum quatit Equus Sancti Nicolae Pedetemptim procedit Leviter episcopum Portat in fastigium   Rapidarum ungularum Sonum semper audio Fessus ludo dum quiesco Recubans in lectulo Sanctus ille cum Petro Apparet in somnio   Nullus error equum fallit Bene scit nam, quo eat Luna vias illustrante Numquam ille dubitat Fatigari non potest Sed heu! mihi hora est

Oh kom er eens kijken   Oh kom er eens kijken wat ik in mijn schoentje vind alles gekregen van die goede Sint: een pop met vlechten in het haar. een snoezig jurkje kant en klaar, twee kaatsenballen in een net een letter van banket.

I Venite spectare, quid sit in caligula Omnia data a Nicolao... Est puppa cripa crinibus Et vestis vittis omnibus Tres pilae in reticulo E liso littera...

II O! Veni et vide Quae mi sint in calceo! Omnia accepta ab episcopo! Comptis orinibus pupulam, Vestem pulchram et nitidam, Sphaeras in reti duas Et tostas litteras!

III. Io spectate, quid inveni in calceo, mihi donatum a sancto viro: pupillam comptis crinibus et stolam arte consertam tum duas pilas in rete et litteram placentae!

IV O veni videre, quid in mea caligula sit: omnia mi dedit Sanctus nomine “Sint”. Vestés plurímae pretíosae, specúla, gémmae, margáritae, elévatór delapsí vultus, marítus dívitissímus!   O veni videre, quid in mea caligula sit: omnia mi dedit Sanctus nomine “Sint”. Appáratús computábilis, procúl-parlátor, quam hábilis, in hórto bálnea ád nandum et automobíle propríum!

Sinterklaas is jarig (versio serena)   Sinterklaas is jarig ik zet mijn schoentje klaar ’licht dat hij het vol doet, met, ja, wist ik het maar.   Hier zet ik wat water, daar wat hooi voor het paard, want dat trouwe beestje is dat heus wel waard.

I Dei Nicolai calceum paro; farciatur donis mihi nescio.   Aliquid avenae et faeni pono equo tam fideli, bene merito

II Natalis est Sancti, calceum posui. Pleri eum volo aliquo ignoti.   Hic equo avenam stipulamque pono. Nam caballus fidus dignus est hoc cibo.

Sinterklaas is jarig (versio nigra)   Sinterklaas is jarig zet hem op de pot o wat zal hij stinken doe de deur op slot   De goede Piet kwam kijken met een stuk papier en hij zei heel zachtjes: "O, wat stinkt het hier!"

Natalis est Sancti, faecem nunc faciat. Quem odorem sparget, porta non pateat.   Petrus carus portat magnam chartae partem ac secum susurrat: “Amittam nasonem!”

Daar wordt aan de deur geklopt   Daar wordt aan de deur geklopt, zacht geklopt, hard geklopt. Daar wordt aan de deur geklopt. Wie zou dat zijn ? Wees maar gerust mijn kind. Ik ben een goede vrind. Ook als ik soms straffen moet, ’k Meen het toch goed.

I Ianua nunc pellitur fortiter, leviter. Ianua nunc pellitur quis aderit? Marce, metus fini amicus sum tibi. Ianua pellitur quis aderit?

II Ianua nunc pellitur Fortiter, leviter. Ianua nunc pellitur, Quis aderit? Parce metu, fili, Sum amicus tibi, Nonnumquam punio Sed corde bono!

III Ianua hic tunditur molliter, fortiter. Ianua hic tunditur, quicumque sit. Corda, liberi, sursum, bonus amicus sum. Nonnumquam punio Sed corde bono.

1. τίς πατάσσει ἐν πύλῃ, ἐν πύλῃ, ἐν πύλῃ; τίς πατάσσων ἐν πύλῃ ἐστὶν ἐκεῖ; ὦ φίλε, μὴ τάρβει, καλὸς φίλος μου εἶ. ἔχων λυπηρὸν ῥάβδον καὶ ὥς σ’ ἀγαπῶ.

cf. Ianua nunc pellitur

Hoor wie klopt daar kinderen   Hoor wie klopt daar kind’ren Hoor wie klopt daar kind’ren Hoor wie tikt daar zachtjes tegen ‘t raam  ’t Is een vreemd’ling zeker  Die verdwaald is zeker ’k Zal hem gauw eens vragen naar zijn naam  Sint Nicolaas, Sint Nicolaas  Brengt ons vanavond een bezoek  En strooit dan wat lekkers  In d’ één of andere hoek

I. En quis pulsat ibi? En quis pulsat ibi? En quis pulsat nostram ianuam? Certe barbarus est, qui erravit certe. Nomen eius modo perquiram. Nicolae, Nicolae, visita nos hoc vespero, et fer nobis dulcia, in angul’aliquo.

II. Quisnam pulsat - audi - protinus tam leve, fenestram nostram leve pulsat? Advena pro certo, peregrinus quidam: aperi iam, nomen tum roga. Nicolae, Nicolae, nos vesperi sis visita et bona disperge per angulos tua.

III. Quisnam pulsat, pueri, quisnam hanc fenestram tetigit? Peregrinus, scilicet, qui hic errat, scilicet, aperit(e) et nomen rogemus: Nicolaus, Nicolaus convenit nos hoc vespero et dulcia dispergit in domus angulos.

IV Quis hic pulsat, liberi? Quis hic pulsat, liberi? Molliter pulsat hic fenestram. Non est notus iste, peregrinus certe, nomen eius breviter petam. Sanct’ Nicola’, Sanct’ Nicola’, non praeteri hac in vespera et sparge dulcia per tectum aliqua.

Hoor de wind waait door de bomen   Hoor de wind waait door de bomen  Hier in huis zelfs waait de wind  Zou de goede Sint wel komen  Nu hij ’t weer zo lelijk vindt  Nu hij ’t weer zo lelijk vindt.  Ja hij rijdt in donk’re nachten  Op zijn paardje, o zo snel  Als hij wist hoe w’ hem verwachten  Ja gewis dan kwam hij wel  Ja gewis dan kwam hij wel

Flat tempestas per arbores quoque domi ventus flat. Veniatne Vir Sanctus, cum tempus tam malum putat.   Equo vehitur per noctem obscuram celeriter. Si nosset, ut exspectemus veniret velociter.

Hij komt, hij komt   Hij komt, hij komt, de lieve goede Sint, Mijn beste vrind, uw beste vrind De vrind van ieder kind! Mijn hartje klopt, mijn hartje klopt zo blij Wat brengt hij mij, en wat brengt hij u

Venit, venit, venit Nicolaus amicus omnium puerorum longe optimus. Palpitat cor, palpitat cor laete rogitans, quid ferat ad te, et quid ferat ad me.

Goede Piet ging uit fietsen   Goede Piet ging uit fietsen, toen knapte zijn band. Toen moest hij gaan lopen, met de fiets aan zijn hand. Hij kwam in 'n dorpje, en zei tegen de smid: 'k Geloof dat er in mijn achterband een pepernootje zit.   De smid moest toen lachen en plakte zijn band. Toen kon Piet weer fietsen door heel Nederland. Och jongens en meisjes let nu toch eens op! Misschien zie je Piet wel fietsen met Sint achterop.

Petrus carus in rotis. Heu subito: pang pang! Tunc pedibus ibat per totam terram. Ad villam perveniens ferrario dixit: “In posteriore rota nux piperis mi sit.”   Ferrarius ridens damnum refecit. Nunc rursus in rotis Petrus circumit. Pueri, puellae, attenti sitis. Sit post Petrum Sanctus sedens in rotis.

Dag Sinterklaasje   Dag, Sinterklaasje, daag, daag, daag, beste Piet.  Dag, Sinterklaasje, daag, daag, luister naar ons welkomslied.

Vale Nicolae, vale, vale. Vale, vale, care Petre. Vale Nicolae, vale, vale. Em cantum valedicentem.

Ad Sanctum Nicolaum   Nicolai solemnia Canit praesens familia: Ille puer amabilis, In omnibus laudabilis Gaude, gaude, gaude, gaude, Gaude, Pater Nicolae.   Quarta et sexta Feria Semel sugebat ubera: Iam in aetate tenera Usus est abstinentia. Gaude, gaude, gaude, gaude, Gaude, Pater Nicolae.   Qui vagitus infantiæ Decoravit mirifice, Dans virtutis primordia, Inter ortus crepundia. Gaude, gaude, gaude, gaude, Gaude, Pater Nicolae.  Exultet aula coelica, Laetetur mundi machina, Dum refert solis orbita Nicolai solemnia. Gaude, gaude, gaude, gaude, Gaude, Pater Nicolae.   Benedicamus Domino, Qui regnat in altissimo: Deo dicamus gratias. Qui finis est et charitas. Gaude, gaude, gaude, gaude, Gaude, Pater Nicolae.

Op het feest van Sinterklaas zingt de familie die aanwezig is: de bekende beminnelijke jongen verdient in alles lof. Wees blij, wees blij, wees blij, wees blij, wees blij, vader Nicolaas.   Op woens- en vrijdagen zoog hij altijd éénmaal aan de borst: al op jonge leeftijd hield hij zich aan onthouding. Wees blij, enzovoorts.   En hij versierde zijn kindergekrijs verbazingwekkend: hij liet het begin van zijn aanleg zien, na zijn geboorte, tussen de rammelaars. Wees blij, enzovoorts.   Laat het hemelse paleis juichen, laat de schepping zich verheugen, wanneer de baan van de zon het feest van Sinterklaas terugbrengt. Wees blij, enzovoorts.   Laten wij de Heer prijzen, die heerst in het allerhoogste, laten wij God danken, die de voltooiïng en de naastenliefde is. Wees blij, enzovoorts.   Uit: Het prieel der gheestelicker melodiie, Antwerpen 1617, pagina 279-281, met notenbalk https://www.dbnl.org/tekst/_pri008prie01_01/_pri008prie01_01_0144.php

---

Linter ex Hispania vapore motus
Revenit in nos Sanctus Nicolaus.
Ut equus exsultat in transtris navis,
Vid(e), ut agitentur Vexilla ventis!
 
Servus ut cachinnat iam clamans ad hos:
Dulces manent mella, sed fasces malos.
O, care Vir Sancte et me visita.
Ne furtim relicta sit casa nostra.
 
Zie de maan schijnt door de bomen:
 
En per frondem lucet luna, sat rumoris socii!
Dulcis Hora vespertina, iam venit Nicolaii(?) l.
Corda spe pulsant magna, cui libum, cui ferula (2x)
 
Gaudeamus nunc ludentes, harlequino cum pulchro
Et honeste dividentes, dulcia dulciculo
Heu, qualis molestia: Non libum, sed ferula (2x)
 
Oh kom er eens kijken:
 
Venite spectare, quid sit in caligula
Omnia data a Nicolao...
Est puppa cripa crinibus
Et vestis vittis omnibus
Tres pilae in reticulo
E liso littera...
Venite spectare, quid sit in caligula
Omnia data a Nicolao...
 
Paard van sinterklaas:
 
Sonitus est ungularum...
Dulciter tectum quatit
equus Sancti Nicolai....
Pedetemptim procedit
Leviter episcopum
portat in fastigium (2x)
 
Rapidarum ungularum...
sonum semper audio
Fessus ludo dum quiesco....
Recubans in lectulo,
sanctus ille cum nigro,
apparet in somnio (2x)
 
Nullus error equum fallit:
Bene scit nam, quo eat.
Luna vias illustrante...
Numquam ille dubitat
Fatigati non potest,
sed heu! Mihi hora est (2x)

---

varia

in Strymone caesio, horam leti providens, non te dulcius ultimum canit

dies Lunae, 17 Augusti MMXXVI

alc Alt+Q sapph Alt+W el Alt+F bangitur schmangitur gubernaculum frangitur (аля улю пизда рулю)
Praetereant nos dolorum omnium maximi, qui sunt dominorum ira et dominorum amor.
mons quae ad Mahometum non it, ad ficum eat
absunt athei in convallationibus
Feles nigra in aede obscura difficilis est quaesitu, praesertim cum ibi abest^[1].
Feles quaerebatur, Leo (XIV) invenitur.
iter noster ut sagitta libertatis Tartaricae primigeniae pectus nobis transfixit
corde fracto nihil incolumius
posthomo in praecinctorio tignarii tempora in plancas serrat et ut tornarius suum cras tractat

1. Aedes, ut Buddha docet, etiam abest, necnon qui quaerit. Sed quaerendum est.

Τῶν δ' ὥς τ' ὀρνίθων πετεηνῶν ἔθνεα πολλὰ χηνῶν ἢ γεράνων ἢ κύκνων δουλιχοδείρων Ἀσίω ἐν λειμῶνι Καϋστρίου ἀμφὶ ῥέεθρα ἔνθα καὶ ἔνθα ποτῶνται ἀγαλλόμενα πτερύγεσσι κλαγγηδὸν προκαθιζόντων, σμαραγεῖ δέ τε λειμών,

iam uariae pelagi uolucres et quae Asia circum dulcibus in stagnis rimantur prata Caystri— certatim largos umeris infundere rores, nunc caput obiectare fretis, nunc currere in undas et studio incassum uideas gestire lauandi.

iambiques
strophe ambrosienne iambo-trochaïques + quaelibet Schuch p

---

mg nostri
écoutez de la musique sinon la musique vous écoutera quid Broukhusio?

ne credas, haec est imago vana