Pagina:Erasmi Colloquia Familiaria Et Encomium Moriae.djvu/113

E Wikisource
Jump to navigation Jump to search
Fuit in emendando quaedam difficultas

94 PRECANDI FORMULAE.

T.ijjs u&uruofas vtxTuq 9 o urif/nt/ xui yrnf/iaoas toZ? uXrj- uyunaiaC oe , ^ia I^aou Xqiotou , toD vfoi/ 001/, tou nvoiou rjuojv, tou /utru oov £«5rro?, xul fiuotXivorrOQ iv ivoTijTt tov nvtVftUTOi uytov, dq iniq ut&rus. 'Afttjp,

ch. Habeo vobjs, hospites candidissimi, gratiam, qui ad hoc conviviolum venire dignati sitis; oro aequi bonique consulatis.
co. Nos vicissini gratiam referre volumus, non tantum habere. Proinde ne multis agantur gratiae. Quin potius surgamus et exspatiemur.
aug. Ducamus nobiscum virgines; nam eo minus molesta erit demibulatio.
ch. Recte sentis. Ne desint nobis flosculi, si forte locus flores non habebit. Utrum mavis nostris in hortis more poetico reptare, an foris ad amnem exspatiari?
aug. Habent quidem horti tui amoenitatis permultum, verum eam voluptatem matutinis deambulationibus serva. At sole inclinato amnium aspectus oculos mirum in modum iuvat.
ch. Antecede igitur, Augustine, ut poëta dignum est: latus tuum claudam.
aug. Bone Deus, quantum comitum, quantam pompam nobiscum ducimus! Dici non potest, Christiane, quantum mihi placeam. Satrapes mihi videor.
ch. Age, nunc promissum praesta. Solve, quod recepisti.
aug. Quid me potissimum vis dicere?
ch. Ego quondam in Pollionis oratione quum multa, tum illud inprimis solebam admirari, quod tam facile, tam crebro, tam venuste orationem verteret: quae res non modo singularis ingenii, verum etiam multi usus mihi videtur.
aug. Haud iniuria istud in Pollione admiratus es, Christiane. Ille enim tum hac in re divinam quandam vim obtinet, quam quidem illi cum ingenii dexteritate quadam, tum plurimo et dicendi, et legendi, et scribendi usu contigisse opinor, potius quam ratione aliqua, aut praeceptione.
ch. At ego rationem aliquam istius rei, si fieri potest, exspecto.
aug. Ita, ut dixi, res babet. Verum quia te tantopere