inter ba, ac; estque ac tempus casus per ac; erit ae tempus per totam ab. Cumque ce media sit inter da, ac, (est enim da æqualis ipsi bc,) erit ce, hoc est, ef, tempus per ad; ergo reliqua af est tempus per reliquam db. quod est propositum.
Hinc colligitur, quod si alicujus spatii ponatur tempus ex quiete esse, ut ipsummet spatium; tempus illius post aliud spatium adjunctum erit excessus medii inter adjunctum una cum spatio, et ipsum spatium super medium inter primum et adjunctum. Veluti, posito, quod tempus Per ab, ex quiete in a, sit ab; addito as tempus per ab post sa; erit excessus medii inter sb, ba, super medium inter ba, as.
Dato quolibet spatio, et parte in eo post principium lationis, partem alteram versus finem reperire, que conficiatur tempore eodem ac prima data.
Sit spatium cb, et in eo pars cd data post principium lationis in c. Oportet partem alteram versus finem b reperire, quæ conficiatur tempore eodem, ac data cd. Sumatur media inter bc, cd, cui æqualis ponatur ba; et ipsarum bc, ca, tertia proportionalis sit ce. Dico, eb esse spatium, quod post casum ex c conficitur tempore eodem ac ipsum cd. Si enim intelligamus, tempus per totam cb esse ut cb; erit ba (media scilicet inter bc, cd) tempus per cd. Cumque ca media sit inter bc, ce, erit ca tempus per ce. est autem tota bc tempus per totam cb; ergo reliqua ba erit tempus per reliquam eb post casum ex c; eadem vero ba fuit tempus per cd; ergo tempori-