Pagina:Gallia Christiana, 1715, T1.djvu/436

E Wikisource
Jump to navigation Jump to search
Haec pagina nondum emendata est


7, y ECCLESIA AVENIONENSIS. 796 danus, Druentia & Sulga, amnis celebris Petrarchæ carminibus. Utramque Rhodani ripam ponS viginti trium arcuum conjungit, a Benedicto puero, ut aiunt, non sine miraculo constructus. Septem sunt urbis portæ, totidem ecclesiæ parochiales, monasteria virginum, palatia & collegia, seugym- nasia. Florentiffima enim academia instituta est Avenioni a regibus Siciliæ, Provinciæ comitibus, quam confirmavit & privilegiis donavit Bonifacius papa VIII. an. 1303. & alii deinceps pontisices, ii maxime qui apud Avenionem cathedram suam potuerunt ; qua ex re facta est huic universitati acceffio maxima. Ejus historiam descripfit & ad nos humaniter misit vir doctiffimus D. Bemardus ecclesiæ metropolitanæ canonicus, anno 1712. Quod spectat ad ecdesiam primariam, ejus patrona est S. Maria dicta de Domnis 5 multis & quidem exquisitispicturis decoratur, & pretiosisiima ditata est ornamentorum & vestium sacerdotalium supellectile ; quæ a Carolo Magno imperatore restaurata, ut ferunt chartæ donationis Lu- dovici Pii, canonicis Regularibus* diu postea commissa est ab Urbano II. inter quos ipse Al- phonsiiS Arragonum rex, Provinciæ comes voluit cooptari, uti testantur tabulæ publicæejustlem ecclesiæ. Regularem illum statum usquead Sixti IV. pontificis tempora 1485. capitulum servavit, quod hic papa in seculare traduxit, concesse canonicis amictu rubeo, cardinalium instar. Ea vero ecclesia in metropolim novam instituta fuit ab eodem Sixto IV. papa, non a Julio II. ut vult Au- bertus Miræus, cum antea subderetur Viennensi, & dein Arelatensi. Huic metropoli tres sub- jiciuntur episcopatus, videlicet Carpentoratensis. Cabellicensis & Vasionensis. De abbatiis diœ- cesiS Avenionensis sieorsim agemus infra. Sed nihil antiquius habemus, quam historiam Avenio- nensium episeoporum & archipræsulum omni diligentia texere, cui operi manum jam adhibuerat vir darisiimus Henricus Suarez, juris utriusque doctor, quando nostri Sammarthani hanc jpsiim spartam nacti adornare sategerunt. Anno 1660. Noguierius edidit librum deepiscepiS Avenionensibus. Quid vero nostro labore ad hanc historiam accesserit æquus doctusque lector judicabit. EPISCOPI AVENIONENSES. I. S. R U F U S. SAncti Rufi primi Avenionensis episcopi Ado Viennensis, Beda, Usuardus, martyrolo- gium Romanum die I2.Novemb. Ferrarius & alii permulti auctores meminere. Celebratur festum ejus in hac urbe 14. Novembris & in ca- thedrali ecclefia siimma veneratione coluntur ejus reliquiae. Habet vero Valentiæ monasterium nominis siii & ordinis, seu congregationis celeberrimæ Caput, cujus olim sedes erat extra muros Avenioncnses & adhuc superest. II. S. JUSTUS. In tabuliS Avenionensis ecclesiæ nudum hujus episcopi nomen reperitur, secundusque locus ei tribuitur in præsulum serie. Ejus tumulus visitur in basilica sancti Rufi cum inscriptione. III. S. A M A T1U s. S. Amatius episcopus erat eo tempore quo Alamanni, Chroco duce, irrumpentes in Galliam, Galliæ maxime Narbonensis multas urbes expugnaverunt, quarum episcopos aliosque Christianos in fide constantes martyrio coronarunt ; ut nos docet fragmentum vetustisiimi codicis AvenionensiS ecclesiæ, inventum inter sichedas Dom. Polycaepi dela Riviere eruditis- simi asoetæ ordinis Cartusiensis, qui diu vixit in monasterio Villæ-novæ prope Avenionem. Ex hoc monumento plane aureo, ut ipse vocat D. Polycarpus, cujus transsumtum ad nos misit vir darisiimus D. de Remerville de S.Quentin de episicopis Aptensibus, & de tota Gallia Christiana optime meritus, multa seitu dignisiima didicimus de variis Galliarum ecclesiis & episcopis. Integrum damus inter instrumenta. Quod ipe- ctat ad sanctum Amatium, legimus anno tertio ejus episcopatus, Avenionem obsessam esse ab Alamannis ; cumque videret sanctus antistes urbem diutius non posse rcsistere barbaris, qui jam plurimas urbes potentiores & munitiores expugnarant, hortatus est siios, ut alacriter ad mortem sesi : pararent. exemplo tot sanctorum episcoporum, quos gladius hostilis sustulerat, S. Privati apud Gabalos, Avoli apud Albam *, Sexti apud Valentiam, &c. quos leges loco indicato : Et nos fimiliter ftantes pro vera pietate, oblatam mortem invicto & alacri animosufeipia- mus, inquit S. martyr, immortales Deo gratias agentes, quod digni habemur pro recta fide & nomine Domini nojlrifesu Chrifii hac omnia pati, & hujusmodicausasanctis inaterna gloria annumerari. Pergit scriptor narrare S. Amatium paulo post gladiis barbarorum jugulum præbuisse, & cum martyrii laurea, comirantibus fere omnibus, tum ex clero, tum ex plebe Ayenionensi, ad Deum evolasse. Id autem factum notatur tertio ejus pontificatus anno ; idcirco illum auspicatus est anno circiter Christi 310. juxta sententiam illorum qui Alamannorum irruptionem contigisse anno 312. volunt. Sed sortaste citius id contigit, quod expendimus in quadam nota ad vetus monumentum siipra laudatum. Certe ad mentem scriptoris qui hoc vetus monu » - mentum siiæ lucubrationi adtexuit, id contigit ante annum 281. Hoc tempore diruta est eccle- sia, quam postea Debo episcopus restituit & M Cum a regula exorbitastcnt canonici, B. archiepiscbpus Arelatensis > & P. AVenionensis episoopus > conscnricnte Rostagno prrpœ » Bto & aliis canonicis, condiderunt statuta pf roforrndotiuno tiClosuAA-uuioimounfii, quibus przdpiuntur quz ad exactam discipliuam regularem fpcctaQt. Hxc legimus inter fragm. D. Claudii Estiennoc, tom » X.