Pagina:Gallia Christiana, 1715, T1.djvu/704

E Wikisource
Jump to navigation Jump to search
Haec pagina nondum emendata est


j 319 A D D 1 qucta Baucete vidua nobilis Johannis de ViUe— I mur. Anno 1403. mortuum esse Guillelmum episcopum Massilicnsem diximus, quo anno Benedictus XI11. suum vicarium generalem in ar- chiepiseopatu Arclat. præposuit Philippum abbatem S. Salvatoris Anianensis, uti probatur ex investitura quam dedit Guillelmus Glause sacrista & davarius nobili viro Hugoni Ri- caut, scilicet manerii in urbe Arelatensi : Act. ’o die m. sunii M. CCCC. III. sede pastorali * vacante, pro sancttssimo in Christo patre & domino domino Benedicto divina favente gratia, suero- sancta Romana & totius universalis ecclefia sum— I mopontifice. Idem abbas Anianensis adhuc vicarii gene- ralis papæ in administratione archiepiscopatus Arelatensis munus obibat anno 1404. ut testantur instrumenta hujuS anni ab incarnatione, data die 12. Junii, die 13. Novembris,). Decembris, & 24. Januarii. Paulo post Benedictus contulit archiepisco- patum Artaudo, jamque die 5. Martii hujus anni possessionem Arelatensis ecclesiæ obtinebat ; uti liquet ex chirographi cautione in gratiam Michaelis Martini pharmacopolæ facta in palatio archiepiscopali, ipso Artaudoarchiepi— ( lcqpo praesente. XVI. In Johanne MixonoTelonensi episcopo, addendum est eum vitam produxisse saltem ad annum 1496. ex placito parlamenti, quo condemnatus Guillelmus de la RoChesoucaud die 7. ad quasdam impensas pro lite ipsi solvendasj hoc instrumentum vidit Carolus d’Hozier. XVII. In episcopis Avenionensibuscol. 825. diximus Petrum Girardi usque ad annum 1382. nullaecclefiastica dignitate insignem fuisse, id- que probavimus ex Diario Johannis Fabri Car- not. episcopi. At vero in episcopis Mitnatensi- bus coi. 98. loquimur de Petro Gerardi episcopo qui sedem hanc obtinebar anno 1367. quem I dicimus transiatum esse ad ecclesiam Avenio- nensem. Hæc autem videntur invicem pugnare. Quo pacto enim Petrus Gerardi caruit ec- desiastica dignitate quavis, saltem insigni, us- que ad an. 1382. si jam anno 1367. erat episco- pus Mimatensis, & anno sequenti transierit ad ecclesiam Avenionensemt Ista difficultas non potest sijlvi nisi dicendo duplicem fuisse Petrum Gerardi aut Geraldi. Unus fuit præpositus ad- ministrationi ecclesiæ Avenionensis anno 1368. ab Urbano V.quem dicunt ejus fuisse patruum. Tuncque vacavit sedes Mimatensis transiatio- ne hac, eamque, id est ejus proventus occupavit idem Urbanus papa ; idcirco episcopiS urbis E Mimatensis annumeratus a pleri lique. Alter Petrus Geraldi rexit quoque Avenionensem ecclesiam, verum sub alio papa, nimirum sub Clemente VII. seu Roberto Genevensi, qui pro vero siimmo pontifice habebatur in Galliis. XVIII. Inepiscopis Vasionensibuscol.934. commemoravimus Benedictum de Paganostis. Juxta vitam Hieronymi Savonarolæ icriptam a Johanne-Francssco Pico Mirandulæ&Con- cordiæ principe, hic Benedictus fuit delectus 1 N D A. X330 a papa ad exauctorandum Savonarolam ante mortem, quam passusest laqueo suspensiis die 23. mensis Maii anno 1498. XIX. Sape usi fumus historia genealqgica regiæ domus Franciæ & majorum ejufdem domus & regni Franciæ ministrorum ; cujus quasi auctorem laudavimuS N. dominum du Fourny, qui alteram hujus operis editionem accuravit longe emendatiorem, multisque novis accesiionibus ditatam ; ut visiim sit quasi novum opus ex ipsius prodire manibus. Attamch primus operis architectus fuit pater AnselmtiS ex ordine Augustinianorum discalceatorum*

XX. In Gallia Christiana Fratrum Gemellorum sit mentio cujtssdam abbatiæ puellaris quam appellant Descrtum, & Gallice la Deferte s de qua etiam in nuntiis publicis, legitur eam fuisse datam die 11. Augusti anni 1701. Hæc abbatia debetur Claudio Roberto qui nonnullas alias in sija Gallia Christiana sinxit. Ceterum qui Cadurcensem lustraverunt diœcesim nostri DD. Edmundus Martenne ac Ursinus Durand accurati exploratores de hac abbatia nihil rescire potuerunt. Consiiluimus quoque multos in pago Cadurcensi diu commoratos, vel etiam ind ! genas, qui perinde ignorant hunc lo-
cum. AdhibuimuS præterea censum omnium beneficiorum, quæ in hac diœcesi decimas aut veteres aut novas a clero Gallicano impositas persolvunt, quibus in indicibus nullum vel ignobilius sacellum omittitur t attamen de parthe- none hoc ne verbum quidem occurrit. Inde- 3ue liquet sictitiam esse hanc abbatiam, nisi per lam intelligatur parthenon dictum Lumen- Dei, Gallice Letme, qui etiam appellatur Eremus ; de quo suo loco egimus. Apud Manuest 
am nostro ævo conditum est monasterium virginum Cisterciensium de quo loquimur col. 89o.Quæpræest huic monialium cœtui jam abbatissa auait, etsi fortasse locus ) in abbatiam non sit creatus. Hinc abbatiis diœ* cesis SistaricensiS hoc cœnobium annumerare distulimus. In Ausciensibus præsiilibus, ubi Dracoaldum commemoravimus vigesimum octavum episcopum, potuissemus Mabillonii nostri subjicere conjecturam ; qui videlicet tomo III. Analectorum pag. 138. censet Dracoaldum episcopum, cujus meminit Bertichramnus Cenomanorum episcopus in sub testamento, fuisse Aus- ciensem antistitem, uti probat nota margini libri addita. Bertichramni verba hæc sunt : Villas vero quas dato pretio de Dracoaldo episcopo * comparavi… ubi pradictus pontifex suit occisus, &c. Certe ætas Dracoaldi episcopi Ausi : ien- sis convenit satis tempori quo S. Bertichramnus < suum condidit testamentum, ante mortem, quæ contigit anno 615. Hæc sunt quæ in toto qui prodit in lucem tomo I. Galliæ Christianæ retractanda bona side nobis visa sunt ; in quibus nulla quæ a vero aberrarent corrigenda nobis fuere, ut judicabit æquus & benevolus lector ; sed nonnulla addenda, quæ jam dicta magis ac magis confirmant.