53
radices primitivae, indices.
concludendum, omnes valores expr.
inveniri non posse, nisi simul omnes
valores expr.
constent.
66.
Secundum quod nobis proposueramus fuit docere, in quo casu unus expressionis
valor (ubi
supponitur esse divisor ipsius
) directe
inveniri possit. Hoc evenit, quando aliquis valor potestati alicui ipsius
congruus evadit, qui casus quum haud raro occurrat, aliquantum huic rei immorari
non superfluum erit. Sit talis valor, si quis datur
, sive
et
. Hinc colligitur
; quare si numerus
habetur, ita ut sit
,
erit valor quaesitus. At huic conditioni aequivalet ista, ut sit
, designante
exponentem, ad quem pertinet
(art. 46, 48). Ut
vero haec congruentia possibilis sit, requiritur, ut sit
ad
primus. Hoc in
casu erit
; si vero
et
divisorem communem habent, nullus
valor
potestati ipsius
congruus esse potest.
67.
Quum autem ad hanc solutionem ipsum
novisse oporteat, videamus
quomodo procedere possimus, si hunc numerum ignoremus. Primo facile intelligitur,
ipsum
metiri debere, siquidem
valores reales habeat, uti
hic semper supponimus. Sit enim quicunque valor
, eritque tum
,
tum
; quare elevando partes posterioris congruentiae ad potestatem
tam, fiet
; adeoque
per
divisibilis (art. 48).
Iam si
ad
est primus, congruentia art. praec.
etiam
secundum modulum
solvi poterit, manifestoque valor ipsius
congruentiae
secundum modulum hunc satisfaciens eidem etiam secundum modulum
, qui
ipsum
metitur, satisfaciet (art. 5). Tum igitur quod quaerebatur, inventum.
Si vero
ad
non est primus, omnes ipsius
factores primi,
qui simul ipsum
metiuntur, ex
eiiciantur. Hinc nanciscemur numerum
, ad
primum, designante
productum ex omnibus illis factoribus
primis, quos eiecimus. Quodsi iam conditio ad quam in art. praec. pervenimus ut
ad
sit primus, locum habet,
etiam ad
erit primus adeoque etiam ipsum
metietur. Quare si congruentia 
solvitur (quod
fieri potest quia
ad
primus), valor ipsius
etiam secundum modulum