Pagina:Leçons latines modernes de littérature et de morale vol 1.djvu/23

E Wikisource
Jump to navigation Jump to search
Haec pagina nondum emendata est

NARRATIONS.

tate, sed animi magnitudine prudentiâque celebris erat. Huc accedebat humanitas eximia et bonitas erga subditos, undè miré inter populares grata fuit. Hæc ornamenta ideo clariora fuêre, quod sacerdos Dianæ erat, quâm gens illa imprimis colit, et in pompis et sacrificiis magnifico cultu ornatâm exhibet.

Hâc de causâ captus ejus amore Synorix, cum nec preces , nec vim, vivente marito , quicquam effecturum se sperat, ad dirum facinus convertitur. Per dolum enim Sinato interfecto, impatiens moræ, non ità diù post cædem factam, nuptias Cammæ ambit, assiduè per id tempus in Dianæ templo versantis, nec flebiliter aut ignavè calamitatem ferentis, sed irâ consiliis instructâ opportunitatem ulciscendi exspectantis. Ille autem in preces effusus, allegatis quoque speciosis rationibus, jactabat sese Sinato cæteris in rebus præstantiorem esse; nec cædem animi immanitate, sed necessitate amoris fecisse.

Femina ibi haud inclementer récusât, videbaturque paulatim progressu temporis emolliri. Instabant enim amici, tum vi, tum precibus, ut nuptiis Synorigis assentiretur ; quâ in re gratiam benevolentiamque potentissimi hominis aucupabantur. Expressum est tandem a femina ut matrimonium non detrectaret. Accersitur igitur Synorix in templum Dianæ , ut ibi quasi coram numine sponsalia confirmarentur. Quem ubi eà venientem matrona comiter excepisset, libat e phialâ, partemque ejus poculi ipsa ebibit ; partem bibendam Synorigi porrexit. Erat autem venenatum mulsum. Quod ubi epotum vidit, venerabunda numinis clarâ voce exclamat :

« Te testor, charissima Diana, me solummodô hujus diei gratiâ post cædem mariti superstitem esse voluisse neque intereà temporis quicquam mihi dulce fuisse præter cogitationem ultionis, cujus cùm compos sim ad virum descendo. Tibi autem, scelestissime om-