liæ cum eſſet, ſocium ſibi adhibuit, vt illius prouinciæ viri ambitioſi, & ſibi offenſi haberẽt quò confugerent. Adhęc cum tributarium quempiam regem in eo regno dimittere poſſet, ipſe eum pepulit, altero inuecto, qui ſe inde deturbare poſſet.
Res ſanè è natura eſt maximè, maximeqꝫ peruulgata, ſtudium nimirum acquirendi, idqꝫ homines cum faciũt (modò poſsint) dabitur eis laudi, vel ſaltem uitio non vertetur: At quum non poſſunt, & in id tamen incumbunt, hîc vitium, hîc error ineſt. Si Gallia ſuis viribus Neapolim inuadere poterat, id ſibi faciundum erat: ſin minus, non erat cur illud regnum diuideret. Atqui ſi Ciſalpinæ Galliæ cum Venetis facta diſtributio, quòd per eam in Italiam pedem intuliſſet excuſationem promeruit, hęc (quod ea excuſatione haud excuſaretur) quominus eſſet in crimine non eſt promerita.
Prolapſus itaqꝫ fuerat in hos quinqꝫ errores Ludouicus: debiliores extinxerat, potentioris potentiam in Italia auxerat, & extero potentiſsimo in eam il-
