Pagina:Recueil des Historiens des Gaules et de la France, tome1.djvu/37

E Wikisource
Jump to navigation Jump to search
Haec pagina emendata est
xxvij
PRÆFATIO.



III.
De Celtarum et Gallorum nominibus.


Celtæ et Galli unde sua nomina sumserint prorsùs incompertum. Alii enim, ut suprà vidimus[1], Celtas sic dictos volunt à Celto Rege, Galatas vero ab ejusdem Regis matre Galate : alii[2] Celtas à quodam Celto, Herculis et Celtines filio ; Galatas verò à Galate altero ejusdem Herculis filio[3], suum nomen mutuatos esse contendunt. Nonnulli tradunt[4] Celtum et Gallum, Polyphemi et Galateæ filios, Celtis et Gallis nomina dedisse : quidam denique à lacte, quod Græcè γἀλα est, nomen Galatarum deducunt[5], eò quòd Galli candido sint corpore. Rem incertiorem et obscuriorem facit hæc tanta opinionum varietas.

Apud veteres Scriptores Celtarum nomen non solis Galliarum habitatoribus erat peculiare ; sed latissimè patebat. Celtæ sunt, inquit Herodotus[6], extra cippos Herculis, Cynetis finitimi, omnium in Europa ad occasum habitantium ultimi. Ephorus apud Strabonem[7], divisa in quatuor partes terra, ait eam quæ versùs occasum est, à Celtis habitari : idem apud eumdem Celticam ingenti facit magnitudine, ita ut Celtis pleraque Hispaniæ loca usque ad Gades tribuat. Notæ versùs Septentrionem gentes, inquit idem Strabo[8], uno priùs nomine vel Scythæ vel Nomades appellabantur : ac posteà cognitis regionibus occiduis, Celtæ, Iberi, aut mixto nomine Celtiberi ac Celtoscythæ dici cœperunt. Narrat[9] Plu-

  1. Amm. Marcell. l. 15. cap. 9. pag. 544.
  2. Parthen. in Erot. c. 30. pag. 303. 544.
  3. Diod. Sic. l. 5. p. 303.
  4. Appian. in Illyr. pag. 461.
  5. Hieron. p. 743. Isidor. Orig. l. 14. pag. 818.
  6. Lib. 2.
  7. Lib. 4. p. 32.
  8. Lib. 1. p. 1.
  9. In Mario, p. 395.