Ex eâ formāvit mulierem quam dedit sociam Adāmo, sicque instituit matrimonium.
Nōmen Primæ mulieris fuit Eva.
Deus posuit Adāmum et Evam in horto amœnissimo, qui solet appellāri Paradīsus terrestris.
Ingens fluvius irrigābat hortum: erant ibi omnes arbores jucundæ aspectu, et fructus gustu suāves. Inter eas arbor scientiæ boni et mali.
Deus dixit homini: Utere fructibus omnium arborum paradisi, præter fructum arboris scientiæ boni et mali: nam si comedas illum fructum, moriēris.
Serpens, qui erat callidissimum omnium animantium, dixit mulieri; Cur non comedis fructum istius arboris?
Mulier respondit: Deus id prohibuit. Si tetigerimus illum, moriēmur.
Minimè, inquit serpens: non moriemini: sed eritis similes Deo, scientes bonum et malum.
Mulier decepta his verbis decerpsit fructum et comēdit: deindè obtulit viro, qui pariter comēdit.
Adāmus, fugiens conspectum Dei, se abscondit. Deus vocāvit illum: Adāme, Adāme.
