ferēbat manu gladium igneum, ut custodīret aditum paradisi.
Adāmus habuit multos liberos, inter quos Cainus et Abel numerantur: hic fuit pastor, ille agricola.
Uterque obtulit dōna Domino, Caīnus quidem fructus terræ, Abel aūtem oves egregias.
Dōna Abēlis placuērunt Deo, non aūtem dōna Caīni; quod Caīnus ægrè tulit.
Dominus dixit Caīno: Cur invides frātri? si rectè facies, recipies mercēdem; sin aūtem malè lues pœnam peccāti.
Caīnus non paruit Deo monenti: dissimulans īram, dixit frātri suo: Age, eāmus deambulātum.
Itaque ūnà ambo abiērunt foràs, et quùm essent in agro, Caīnus irruit in Abēlem, et interfēcit illum.
Deus dixit Caīno: Ubi est tuus frāter? Caīnus respondit: Nescio; num ego sum custos frātris mei.
Deus dixit Caīno: Caīne, quid fecisti? sanguis frātris tui, quem ipse fudisti manu tuâ clāmat ad me.
