Deus immīsit ventum vehementem, et sensim aquæ imminūtæ sunt.
Tandem mense undecimo post quàm diluvium cœperat, Noēmus aperuit fenestram arcæ, et emisit corvum, qui non est reversus.
Deindè emisit columbam: quùm ea non invenisset locum ubi poneret pedem, reversa est ad Noēmum, qui extendit manum, et intulit eam in arcam.
Columba rursùm emissa attulit in ōre suo ramum olivæ virentis, quo fīnis diluvii significabatur.
Noēmus egressus est ex arcâ, postquàm ibi inclūsus fuerat per annum tōtum ipse et familia ējus: eduxit secum aves cæteraque animantia.
Tum erexit altāre, et obtulit sacrificium Domino. Deus dixit illi: Non delēbo deinceps genus hominum: pōnam arcum meum in nubibus, et erit signum fœderis quod facio vobiscum.
Quùm obduxero nūbes cœlo, arcus meus apparēbit, et recordābor fœderis mei, nec unquam diluvium erit ad perdendum orbem terrārum.
Omnes gentes propagātæ sunt à filiis Noēmi
