fidem promissis Dei, et idcircò reprehensa est à Deo.
Abrahāmus aūtem credidit Deo pollicenti.
Et vērò ūno post anno filius nātus est Abrahāmo, qui vocāvit eum Isaācum.
Postquam Isaācus adolēvit, Deus tentans fidem Abrahāmi dixit illi; Abrahāme, tolle filium tuum unicum quem amas, et immola eum mihi in monte quem ostendam tibi.
Abrahāmus non dubitāvit parēre Deo jubenti: imposuit ligna Isaāco; ipse vērò portābat ignem et gladium.
Quùm iter facerent simul, Isaācus dixit patri: Mi pater, ecce ligna et ignis; sed ubinam est hostia immolanda? Cui Abrahāmus: Deus, inquit, sibi providēbit hostiam, fīli mi.
Ubi pervenērunt ambo in locum designātum, Abrahāmus extruxit āram, disposuit ligna, alligāvit Isaācum super struem lignōrum, deindè arripuit gladium.
Tùm Angelus clamāvit de cœlo: Abrahāme, contine manum tuam; ne noceas puero: jam fides tua mihi perspecta est, quùm non peperceris filio tuo
