pus super inflexa co, post casum ac, esse æquale tempori ac ex quiete in a. Cum enim sit, ut og ad gf, ita fc ad ce; erit componendo ut of ad fg, seu fc, ita fe ad ec, et ut unum antecedentium ad unum confequentium, ita omnia ad omnia: nempe tota oe ad ef ut fe ad ec. Sunt itaque oe, ef, ec, continue proportionales. Quod cum positum sit, tempus per ac esse ut ac, erit ce tempus per ec; et ef tempus per totam eo, et reliquum cf per reliquam co; est autem {{Sc|cf æqualis ipsi ca; ergo factum est quod fieri oportebat; est enim tempus ca tempus casus per ac ex quiete in a, cf vero (quod æquatur ca) est tempus per co, post descensum per ec, seu post casum per ac; quod est propositum.
Notandum autem est, quod idem accidet, si præcedens latio non in perpendiculo fiat, sed in plano inclinato, ut in sequenti figura, in qua latio præcedens facta sit per planum inclinatum as infra horizontem ae; et demonstratio est prorsus eadem.
Si diligenter attendatur, manifestum erit, quod quo minus data linea ir deficit à tripla ipsius ac, eo planum inflexum,