Jump to content

Pagina:Gauss, Carl Friedrich - Werke (1870).djvu/89

E Wikisource
Haec pagina emendata est
79
moduli qui sunt numeri compositi.

etiam per p2κ+2 divisibilis, adeoque etiam (quia 2κ+2 certo non maior quam n) pkA i. e. p2κ+1A; sive A per p, contra hyp.

3) Quando k<n atque par. Tum pkA erit residuum vel non-residuum ipsius pn, prout A est residuum vel non-residuum ipsius p. Quando enim A est residuum ipsius p, erit etiam residuum ipsius pnk. Posito autem Aaa(modpnk) erit Apkaapk(modpn), aapk vero est quadratum. Quando autem A est non-residuum ipsius p, pkA residuum ipsius pn esse nequit. Ponatur enim pkAaa(modpn), eritque necessario aa per pk divisibilis. Quotiens erit quadratum, cui A secundum modulum pnk adeoque etiam secundum modulum p congruus, i. e. A erit residuum ipsius p contra hyp.


103.

Quoniam casum p=2 exclusimus, de hoc adhuc quaedam dicenda. Quando numerus 2 est modulus, numerus quicunque erit residuum, non-residua nulla erunt. Quando vero 4 est modulus, omnes numeri impares formae 4k+1 erunt residua, omnes vero formae 4k+3 non-residua. Tandem quando 8 aut altior potestas numeri 2 est modulus, omnes numeri impares formae 8k+1 erunt residua, reliqui vero, seu ii qui sunt formarum 8k+3, 8k+5, 8k+7, erunt non-residua. Pars posterior huius propositionis inde clara, quod quadratum cuiusvis numeri imparis, sive sit formae 4k+1, sive formae 4k1, fit formae 8k+1. Priorem ita probamus.

1) Si duorum numerorum vel summa vel differentia per 2n1 est divisibilis, numerorum quadrata erunt congrua secundum modulum 2n. Si enim alter ponitur =a, erit alter formae 2n1h±a, cuius quadratum invenitur aa(mod2n).

2) Quivis numerus impar, qui ipsius 2n est residuum quadraticum, congruus erit quadrato alicui, cuius radix est numerus impar et <2n2. Sit enim quadratum quodcunque, cui numerus ille congruus, aa atque numerus a±α(mod2n1), ita ut α moduli semissem non superet (art. 4), eritque aaαα. Quare etiam numerus propositus erit αα. Manifesto vero tum a tum α erunt impares atque α<2n2.

3) Omnium numerorum imparium ipso 2n2 minorum quadrata secundum 2n incongrua erunt. Sint enim duo tales numeri r et s, quorum quadrata si secundum 2n essent congrua, foret (rs)(r+s) per 2n divisibilis (posito r>s). Facile vero perspicitur numeros rs, r+s simul per 4 divisibiles esse non