Jump to content

Pagina:Gauss, Carl Friedrich - Werke (1870).djvu/90

E Wikisource
Haec pagina emendata est
80
de congruentiis secundi gradus.

posse, quare si alter tantummodo per 2 est divisibilis, alter, ut productum per 2n divisibilis fieret, per 2n−1 divisibilis esse deberet, Q. E. A. quoniam uterque <2n−2.

4) Quodsi denique haec quadrata ad residua sua minima positiva reducuntur, habebuntur 2n−3 residua quadratica diversa modulo minora[1], quorum quodvis erit formae 8k+1. Sed quum praecise 2n−3 numeri formae 8k+1 modulo minores exstent, necessario hi omnes inter illa residua reperientur. Q. E. D.

Ut quadratum numero dato formae 8k+1 secundum modulum 2n congruum inveniatur, methodus similis adhiberi potest, ut in art. 101; vid. etiam art. 88. — Denique de numeris paribus eadem valent, quae art. 102 generaliter exposuimus.


104.

Circa multitudinem valorum diversorum (i. e. secundum modulum incongruorum), quos expressio talis V=√A(modpn) admittit, siquidem A est residuum ipsius pn facile e praecc. colliguntur haec. (Numerum p supponimus esse primum, ut ante, et brevitatis caussa casum n=1 statim includimus). I. Si A per p non est divisibilis, V unum valorem habet pro p=2, n=1, puta V≡1; duos, quando p est impar, nec non pro p=2, n=2, puta ponendo unum ≡v, alter erit ≡−v; quatuor pro p=2, n>2, scilicet ponendo unum ≡v, reliqui erunt ≡−v, 2n−1+v, 2n−1−v. II. Si A per p divisibilis est, neque vero per pn, sit potestas altissima ipsius p ipsum A metiens p2μ (manifesto enim ipsius exponens par esse debebit) atque A=ap2μ. Tunc patet, omnes valores ipsius V per pμ divisibiles esse, et quotientes e divisione ortos fieri valores expr. V′=√a(modpn−2μ); hinc omnes valores diversi ipsius V prodibunt, multiplicando omnes valores expr. V′ inter 0 et pn−μ sitos per pμ quare illi exhibebuntur per vpμ, vpμ+pn−μ, vpμ+2pn−μ… vpμ+(pμ−1)pn−μ si v indefinite omnes valores diversos expr. V′ exprimit, ita ut illorum multitudo fiat pμ, 2pμ vel 4pμ, prout multitudo horum (per casum I) est 1, 2 vel 4. III. Si A per pn divisibilis est, facile perspicietur, statuendo n=2m vel =2m−1, prout par est vel impar, omnes numeros per pm divisibiles, neque ullos alios, esse valores ipsius V; quare omnes valores diversi hi erunt 0, pm, 2pm … (pn−m−1)pm, quorum multitudo pn−m.


  1. ↑ Puta quoniam multitudo numerorum imparium infra 2n−2 est 2n−3.